Zgodnie z danymi Copernicus Climate Change Service (C3S), średnia powierzchnia pokrywy lodowej w Arktyka w grudniu 2025 r. wyniosła 11,3 mln km². Było to o 1,1 mln km² mniej niż średnia z lat 1991–2020, co oznacza zasięg mniejszy od normy o około 9%.
Był to najniższy grudniowy zasięg lodu morskiego w całej, 47-letniej historii pomiarów satelitarnych. Warto podkreślić, że już w grudniu 2024 r. zasięg lodu był wyraźnie poniżej średniej (o ok. 8%). Oznacza to, że drugi rok z rzędu obserwujemy rekordowo niski grudniowy zasięg lodu w Arktyce.
Wyniki te potwierdzają bardzo szybkie tempo ocieplania się Arktyki – regionu, który najsilniej reaguje na postępującą zmianę klimatu.
Rysunek 1. Grudniowe anomalie zasięgu lodu morskiego w Arktyce (1979–2025)
Anomalie wyrażono jako procent średniej wartości dla grudnia w okresie referencyjnym 1991–2020.
Dane: EUMETSAT OSI SAF Sea Ice Index v2.3; C3S / ECMWF / EUMETSAT.
Sezonowy przebieg zasięgu lodu
W rekordowych pod względem grudniowego zasięgu latach 2024 i 2025 minimalny roczny zasięg lodu (zwykle przypadający na wrzesień) nie był najniższy w historii. Jednak w obu latach po minimum letnim zasięg lodu pozostawał wyjątkowo niski także jesienią i zimą, osiągając rekordowo małe wartości w kolejnych miesiącach.
Rok 2025 zaznaczono ciemnoniebieską linią, rok 2024 – turkusową, a rok 2012 (rok z najniższym dziennym minimum) – kolorem łososiowym.
Luka między 12 a 17 września 2024 r. wynika z braku danych satelitarnych.
Dane: EUMETSAT OSI SAF Sea Ice Index v2.3; C3S / ECMWF / EUMETSAT.
Rozmieszczenie przestrzenne anomalii w Arktyce
W grudniu 2025 r. największy ubytek lodu morskiego w Arktyce wystąpił w dwóch głównych obszarach:
- w zachodnim sektorze Eurazji, obejmującym północną część Morze Barentsa oraz obszar na północ od niego, między Svalbardem a Ziemią Franciszka Józefa
- w północno-wschodnim sektorze Kanady, obejmującym całą Zatoka Hudsona oraz część Zatoka Baffina
Sytuacja na półkuli południowej
Również na półkuli południowej, gdzie grudzień oznacza początek lata, obserwowano bardzo niski zasięg lodu morskiego. Średnia powierzchnia pokrywy lodowej na Antarktydzie w grudniu 2025 r. wyniosła 9,9 mln km². Było to o 1,1 mln km² mniej niż średnia z lat 1991–2020 (około 10% poniżej normy).
Choć nie był to wynik rekordowy, zasięg ten stanowi siódmą najniższą wartość grudniową w historii pomiarów satelitarnych prowadzonych od 1979 r.
Więcej informacji na temat zasięgu lodu morskiego w rejonach podbiegunowych można znaleźć w publikacji C3S:
https://climate.copernicus.eu/sea-ice-cover-december-2025